16 Mayıs Sanatın Utanç Günü

Tunç Özgörener'in köşesi Tunç Özgörener'in yazısı Tunç Özgörener'in yorumu

''4 Nikah, 1 Cenaze''ye döndü hayatım, aslında pek öyle değil ama... Rolling Stone dergisinin ''Doğumgünü partisi''ndeki ''Kaki King'' eziyetinin ardından ''La Diva Turca'' Leyla Gencer'e vedâ edince böyle garip bir havaya girdim...

''Parti'', ''doğumgünü'' kavramları ve Rolling Stone dergisi fenomeni yanyana geldiği zaman gayet eğlenceli bir ortam, süper bir atmosfer bekliyor insan... Gerçi, partide Kaki King'in çalacak olması hafiften bir tereddüt yaratmadı desem yalan olur.

Parti mekânı İndigo'ya girip henüz tenha olan ortamı kolaçan etmek için 2 adım atmıştık ki ''Bira ister misiniz'' diyen garson yanımızda bitti, atlattık, balkon kısmına çıktık sahneyi gören yer ayarlayacağız, bu sefer başkası ''Bira''... Sıkı takip altındayız, aşağı indik yine ''Bira''... Eliniz boşsa peşinizi bırakmıyorlar! ''Hayır''... Yer değiştirelim dedik, bu sefer bir başkası! Kurtuluş yok, kabus gibi! Sanki Sultanahmet'te çay bahçesindeyiz, bardağın boşalmadan yenisini dayıyorlar burnuna. Neyse, aldık ve kurtulduk!

Bu arada ortam kalabalıklaştı ve beklenen an geldi, Kaki King çıktı... Sanki gitar değil de bateri ile kontrabas arasında başka bir şey çalıyor; tab'larla bateri ve tellere kullanışıyla da yaysız kontrbas çalar gibi, sol eli de aşağıdan değil üstten kavrıyor, normal basmıyor parmakları enteresan ama ''enteresan'' yani...

''Psychedelic'' ve atonal bir ''müzik'' yapıyor, 1-2-3 tamam hoş ama sonrası tekdüze, sıkıcı, sahnede takılıyor, yani bir parti elemanı değil, hele de Rolling Stone'un doğumgünü partisinin hiç değil, pastanın içinden striptizci beklerken Tarkan'ın çıkması gibi! Kötü bir sürpriz yani...

Ortamda bir kısım piyasa yapıp gayet yüksek volümlü takılırken, bir bölümü de hipnotize halde sahneye bakıyordu ki, ''Bira alır mısınız''lara ve Kaki King'e ancak 30 dakika kadar dayanabilip kendimizi dışarı attık.

''Cenaze''ye gelince, 16 Mayıs tam öğlen sıcağı, tepede kavurucu güneş, siyahlar içinde Dolmabahçe kıyısında hazırdım... ''La Diva Turca'' Leyla Gencer'i uğurlamaya, anısı önünde eğilmeye... Bir kesimin son zamânlarda dilinden düşmeyen bir laf var: ''Bireysel tercihlerime saygı gösterin''... Fakat, basit olarak başkalarınınkilere aynı saygıyı kendileri göstermiyorlar. Çünkü inanarak söyledikleri bir şey değil bu, çoğu için bir kisve sadece...

Hüzün verici bir törendi, sadece Mozart'ın Requiem'i ile Ahmed Adnan Saygun'un Yunus Emre Oratoryosu'nun notalarının 30 yıl önce içilebilecek kadar temizken etrafı megaköy'e dönünce kirletilen boğazın suyuna eşlik edişi değildi, hüzün veren...

İçimi karartan boşluktu, kıyıda ''La Scala''nın ilk 5-6 sırasını dahi zor dolduracak kadar az insanın toplamış olmaydı.

Bu ''sanat dünyamız'' ve sanatçıyım diyen; ressamından heykeltıraşına, balerininden operacısına edebiyatçısına kadar herkes için bir utanç vesilesidir. Bırakınız, devletin, belediyenin, özel kuruluşların orkestralarını, topluluklarını; İstanbul'daki konservatuvar öğrencileri bile gelse orada daha çok insan olurdu.

''Sanatçı''ların asıl tepki göstermeleri ve sorgulamaları gereken bu...