Sözlerimi geri alamam, Türkiye Fransa maçı yorumu - Tunç Özgörener'in köşesi

Sözlerimi geri alamam...

Tunç Özgörener'in köşesi Tunç Özgörener'in yazısı Tunç Özgörener'in yorumu

Bulutsuzluk Özlemi'nin muhteşem şarkısıdır, ''Sözlerimi geri alamam Yazdığımı yeniden yazamam, Çaldığımı baştan çalamam, Bir daha geri dönemem'' dilimde pelesenktir... Şimdi, bunların bazılarını geri alırken, yeniden yazarken yine de aman demeyi ihmâl etmeyeceğim.

95-77 Fransızları yenmek gerçekten büyük iştir. Mükemmel oynadık, tıpkı Japonya 2006'da olduğu gibi Cengaver gibi. Kazanmanın ötesinde spektaküler bir oyunla kazandık, basketbol temaşâ sporudur. Alkışlamak gerek.

Bu galibiyeti kutlarken şunu da söylemek gerek, bizim yıllardır hedefimiz 2010'da madalya alabilmekti. Hedefiniz bu ise Fransa sizin rakibiniz değildir, vurur geçersiniz. Kaldı ki, Tony Parker'sız bir Fransa hiç rakibiniz değildir. Yani abartmayalım.

Daha öncekilerde ve bu turnuvanın da en başından beri söylediğim 2-3 şeyden biri rakiplerimizin ne yapacağından çok bizim ne yapacağımız ya da yapamayacağımız sonucu belli edeceğidir. Biz ''Adam gibi'' oynadıktan sonra...

Yine de, bu bir şey değil. Bir başarı yok ortada henüz. Yol halen çetin ve uzun. Slovenya, bugüne dek hep potansiyeli yüksek, bir yerde büyük bir patlama yapması beklenen ama her zaman da belli bir seviye sonrasında yumuşak kalan bir takım olmuştur. Umalım bize karşı da pamuk helva tadında olsunlar.

İş savunmada bitmez, atarsan iş biter... İki takım da perfect defans yaptı 1-0 da olsa kazanacaksın.

Her daim şunu söylemişimdir; iyi savunma yaptın, Zone Savunma yaptın, nefes aldırmadın, zorlama atışa mecbur ettin, savunma ribauntunu aldın ya da topu kaptın... Güzel... Sonra ne yapacaksın?

Basıp gidip kontraataktan golü, fast-break'ten turnikeyi mi atacaksın... Yahut yıldırım gibi karşı sahaya geçip 1-2 hızlı pasla basketi mi bulacaksın?

Yoksa frene basıp kontrol basketboluna geçip sete set hücuma kalıp çakılı oynayarak hebâ mı edeceksin?

Biz, genelde ikincisini yapardık.

O yüzden tıkanırdık, sete set hücumlara mâhkûm kalır, hareketsiz, çakılı direkler gibi oynar, herkes birbirine bakar sonunda yakartop elimizde patlardı.

Gerçi, bu maçta da ara ara bunları gördük, özellikle de son periyot başında Sinan Güler'in play-maker olamadığı dakikalarda ama maçın genelinde yoktu bu... Topu kaptık gerektiğinde gidip attık, gerektiğinde frene bastık, gerektiğinde 1-2 pasta sonuca gittik. Rakibin değil kendi basketbolumuzu oynadık.

Sinan Güler'in zorlandığı o parça, ortada büyük bir fark ve karşında fazla güçlü olmayan guardlar varken can sıkmaz ama kritik bir yere gelirse can yakar. Dileyelim ki Kerem Tunçeri'nin fazla bir şeyi olmasın randıman vermeye devam etsin.

Şimdi, başa dönelim, buraya kadar Coach Tanjevic'i çok eleştirdik, fakat ya kendisi belki de son büyük turnuvasının ağırlığıyla, belki yanındakilerin akıl vermesiyle ''Biraz şundan biraz bundan'' diye kimyasal deneylerine devam edip ''Aman hocam patlar matlar'' diyenleri dinlemeden ortalığı Hababam Sınıfı'nın kimya laboratuarına çevirmedi.

Rakibi ve maç içinde oyunu iyi okuyup savunmaları değiştirip hücumları düzenleyip arada kontrolden çıkma belirtileri gördüğünde anında neşteri vurup takımı orkestra şefi gibi yönetiyor. Zaten en başından beri istenen buydu.

Yoksa kimse HA, NG veya ÜÖ değilse Bogdan Tanjevic'in geçmişini ve rütbelerini inkâr edemez.

Takıma gelince, Dünya Şampiyonası öncesindeki hallerine bakarak rollerin dağılımı belli değil demiştim ama geçmiş turnuvaların aksine herkes fazlasıyla vazifesini yapıyor, hatta başkalarının da boşluğunu dolduruyor. Giren çıkan imece usulü bir şeyler katarak, bir yerinden tutarak oynuyor.

Yine de madalya gelmediği sürece bunlar bir şey değil.