Bir ölümün Marka Değeri ya da Ruh Obezitesi - Tunç Özgörener'in köşesi

Bir ölümün Marka Değeri
ya da Ruh Obezitesi...

Tunç Özgörener'in köşesi Tunç Özgörener'in yazısı Tunç Özgörener'in yorumu

Ne garip bir yer haline geldi şu üzerinde yaşadığımız toprak... Farkında mıyız... İnsani garabetlere dönüşmemizin tehlikesinin farkında mıyız...

Kendi hilkat'imizin dışına çıkıp amorf varlıklara ve ruhî obezlere dönüştüğümüzün farkında mıyız...

Çok sanal olduğumuzun çok sanal işler yaptığımızın, çok sanal yaşadığımızın ve ruhlarımızı kaybettiğimizin... Cidden farkında mıyız...

Rahmetli Haldun Taner'in ölümsüz eseri ''Sersem Kocanın Kurnaz Karısı''nın sonunda toprağı bol olsun Tomas Fasulyeciyan'ın (*) tiradı vardır ya:

''Zaten aktör dediğin nedir ki? Oynarken varızdır, yokolunca da sesimiz bu boş kubbede bir hoş seda olarak kalır. Bir zaman sonra da unutulur gider. Olsa olsa eski program dergilerinde soluk birer hayal olur kalırız.

Görooorum, hepiniz gardoroba koşmaya hazırlanıorsunuz. Birazdan teatro bomboş kalacak. Ama teatro işte o zaman yaşamaya başlar. Çünkü Satenik’in bir şarkısı şu perdelere takılı kalmıştır. Benim bir tiradım şu pervaza sinmiştir. Hıranuşla Virginia’nın bir dialogu eski kostümlerden birinin yırtığına sığınmıştır. İşte bu hatıralar o sessizlikte saklandıkları yerden çıkar, bir fısıltı halinde sahneye dökülürler.

Artık kendimiz yoğuz. Seyircilerimiz de kalmadı. Ama repliklerimiz fısıldaşır dururlar sabaha kadar. Gün ağarır, temizleyiciler gelir, replikler yerlerine kaçışır… Perde !''

Bizim arkamızda böyle bir tirat bile kalmayacak.

Çarşamba günü, o elim kazadan sonra olup biteni takip ederken ve ekip olarak şartlı bir refleksle kendimizin ve dergimizi yayın tarzının dışına çıkıp bir haber sitesi gibi hatta daha yoğun biçimde sürekli güncellerken bir yandan da hep fonda bunları düşündüm.

Mesela, saatler sonra yolcu listesi açıklandığında bir arkadaşımızın ismini gördük, bir an kendi dışımızda olan şey bize de uğradı içimiz cız etti, daha yeni baba olmuştu, ne kadar sonra, çok değil ama... Facebook'ta status yaptı, isim benzerliğidir diye sevindik, olay bizim dışımıza çıktı ya rahatladık...

''Herkes kendi Memet'ine ağlar'' (**) öteden beri ama... Yaşadığımız ruh obezitesi çağında artık sadece kendimize ağlıyoruz; ağlamamızı tedavül etmeye çalışıyoruz.

Bir uçak düşmüş, insanlar ölmüş Allah rahmet eylesin, mucizevi eseridir çoğu kurtulmuş...

Sonrası tam bir tuhaflıklar panayırı...

İnsanlar ölmüş, kalkmışlar THY'nin marka değerinin düşürülmemesi, yabancı uçak firmalarına koz verilememesi gerektiğinden, düştü demememiz gerektiğinden mecburi iniş yapıldığından vıdı vıdı vıdı...

Bunları bir süre sonra farkettik, o kadar laf kirliliğinin içinden daha da batmaya başladı bu sözler, bu araya sokuşturmalar, bu gizli reklamlar...

Düşmüş sen ne dersen de düşmüş, insanlar dehşeti yaşamış, insanlar ölmüş, sen kalkmışsın kıyas yapıyorsun: Amerika'da nehire uçağın nehire indirilmesinden daha iyi bir inişmiş.

Komplekse bakar mısın?!

Ah, tam da THY dünya liderliğine oynarken, tam da Avrupalılar kıskanırken bu kaza çok zamansız gelmişmiş!

Bana ne marka değerinin düşüp düşmemesinden, sana ne! Uçak düşmüş! İnsanlar düşmüş!

İnsanlık bu kadar mı yere düşmüş?!

Sen bırak bunları, sen pilotsun!

Olaydan 5 dakika sonra çekilmiş ve yabancı medyada internet sitelerinde gösterilmeye başlamış videolarda kefene sarılıp yanyana cesetler var! Gir bak mesela Guardian'a...

Tabii Hollanda televizyonunun söyledikleri doğru olacak, onlar çekiyor orada, neden ''Bunlara itibâr etmemiz'' gerekiyormuş, sana mı itibâr edeceğiz! Bir de adamlara çamur atıyorsun arada çaktırmadan ''maksatlı efendim bunlar'' diye, senin maksadın ne?!

Bana ne, sana ne! Uçak firmasının itibârından... İnsan ölmüş insan!

Sen, ABD'nin en hödük artistine milletin parasından milyon dolar para verip reklam yaptırmanın itibâr olduğunu sanıyorsun... Beri yandan sen uçakta kim var söyleye(bile)ne kadar ABD'li uçakta olan kendi vatandaşlarının isimlerini açıklıyor.

Sen, öyle diyorsun böyle çıkıyor, görgü şahiti uçak gelirken piste yangın söndürme araçları, ambulanslar sevkedilmişti, karşılamaya gidiyorlardı diyor...

Uçaktan mucizeyle çıkan yolcu ''Allah rahmet eylesin pilot abimize, biliyordu düşeceğimizi toprağa sürdü'' diyor; sen herşey normalmiş...

Sen, marka değerini konuşuyorsun hâlâ insanlara değil ticari şeylere değer veriyorsun!

Nasılsa raporu çıkana kadar 2-3 ay geçer balık hafızalıyız unutur gideriz değil mi?

Bu kadar mı yandaşlık olur...
Bu kadar mı çıkar dünyası...
Kimseye ahlâki kumkumalık yapacak değilim ama herşeyin bu kadar tedavül edilemesinden de hicap duyuyorum...

''Onuru için Ölen'' Behçet Oktay'a da Allah'tan rahmet diliyorum.

(*) Tomas Fasulyeciyan;
Her ne kadar Münir Özkul'la özdeşleşmiş bir ''karakter'' olsa da tiyatro tarihimizin en temel taşlarından biridir, toprağı bol olsun... 1843 İstanbul'da doğup 1901'de İskenderiye'de vefat etmiş.

(**) Tam hatırlamıyorum ama hikâye şudur, Zonguldak'ta göcük olur madende, neredeyse bütün erkekler hayatını kaybetmiştir; kaymakam vali devlet köye gelir, bakar ki bütün kadınlar dövünüyor ''Memetim Memetim'' ağıt yakıyor; devletli bu Memet ne kadar sevilen biriymiş herkes ağıt yakıyor der, yok efendim derler burada bütün erkeklerin adı Memet'tir, herkes kendi Memet'ine ağlıyor...