KonuMankeni - Tunç Özgörener - Daha çok kaos, daha çok kaos...

Daha çok kaos, daha çok kaos...
1 gönülde 2 karpuz...

Tunç Özgörener'in köşesi Tunç Özgörener'in yazısı Tunç Özgörener'in yorumu

Pazartesi sabahı kalktım, üzerimde Pazar'ın ağırlığı var, atmaya ve köşemi yazmaya çalışırken, omuzlarıma ''16 ton'' (*) birden bindi üstüme... Daha da ağırlaştı herşey... Tatsız karanlık bir gün(dü), Londra'nın sisli ve puslu havası gibi en iyimser, en pollyanna benzetmeyle... Yoksa güneş var(dı) ama ruh halinin veya ortamın tarifi böyle. O bir haftadır yazacağım dediğim mevzuuya bir türlü gelemiyorum(dum)...

Derbiyi yaz(saydım) ne yazacaksın; Lincoln oynatmaya devam etme aymazlığı dışında... Zaten ortada futbol da yok(tu). Oyuncuları suçlasan ne olacak(tı)? Onları bu hâle kim getirdi? Sanki çok temizlermiş hiç fişiktirmemişler gibi medya kendini ''Kutsal Bakire'' gibi gösterebilmek için uğraşıyor. Yöneticiler yanyana oturuyor, sanki Roma İmparatoru arenada gladyayörleri seyrediyor.

Biz de, zaten etrafımızda olup biteni duvar üstüne tüneyip yoldan geçenlere bakarken bir yandan çekirdek çıtlatanlar gibi seyrediyoruz...

Toplumsal bir Anorexia, Bulimia içindeyiz...

Bir toplumda bazı değerler olmalı ve o değerlere kimse dokunamamalı, sadece geçmişe ait değil günlük değerler de olmalı. Bunlar öyle veya böyle yıpratılmamalı.

Yıpratmayı sadece bugüne ait olayla algılamayın; algılarınızın kapılarını açın. Hergünkü rutin içinde manzarada gözünüzden kaçan noktaya bakın. Biraz kulağı tersten gösterceğim ki, sanılanın aksine bazen böyle yapmak daha iyidir.

Peter Greenaway'in bir projesi vardı 1994'dü sanırım Cenevre'nin çeşitli yerlerine uzay gözlemevlerini andıran içinde 3-4 basamak olan beyaz tahtadan kubbeler yerleştirmişti. İçine girildiğinde teleskop yerine belli bir yeri gören delikler vardı. Canlı şehir kartpostalları, günlük hayatın rutini içinde önünden geçip ayrıntısını artık algılamadığınız binaların, meydanların bir noktasını gösteriyordu. Bir binanın üzerindeki heykel, bir kilisenin üzerindeki motif vs vs...

Bakmakla görmek arasında fark vardır denir ya, aslında gösterilen ile gördüğümüzün arasında da fark vardır. Birileri sürekli bir şeyleri bilinçaltınıza nakış gibi işleye işleye halüsinasyon yaratabilir. Sizin, aslında hiç olmayan bir şeyin gerçekten baktığınız ve gördüğünüz şey olduğunu sanmanıza neden olabilir. Oysa halüsinasyondur gördüğünüz ve asla bunun farkına varmazsınız, varamazsınız.

Bunları sadece siyasal, politik olarak algılamayın oraya gelmeniz için çok daha önce popüler kodlar yüklenir.

Tıpkı, hep bir komplo teorisi diye algılanan ama aslında öyle olmayan televizyonda reklam veya dizide yahut filmlerdeki gizli mesajlarla hipnoz etkisi yaratıp beyine emirler göndermek gibi. Tartışmayalım bu ispatlandı.

Mesela çok basit bir şeyi ele alalım; aynı anda iki kişiye birden âşık olabilir misiniz? Artık âşık olmak yerine de sevmek kullanılıyor halbuki unutulmuş olsa da sözlük mânâları bile farklıdır...

Bu soruya bugün 30-40 yaş ve altı kitlenin vereceği cevap ile 50 ve üzerinin vereceği cevap çok farklıdır, oranları farklı olacaktır. Bu, basitçe ''Kuşak farkı'' ile açıklanamaz.

50 ve üzerinin hayatında, gençliğinde böyle bir soru yoktu veya kavram yoktu; aşk biricikti. (Bunu 70'lerin ve sonrasının ''Serbest seks'' dönemleri ve kavramıyla karıştırmayın...) Oysa 80 ve sonrasında özellikle 90'larda... Yavaş yavaş nakış işlenmeye başladı; filmi hızlandıralım önce aşk yok, aşk yalan gibi sloganlar ardından magazin programları, diziler, reklamlar...

Gömlek değiştirir gibi sevgili değiştirmenin ''düzeyli ilişkiler'' olması, yeni bir aşka yelken açmak...

Biricik aşktan, ''düzeyli ilişkiler''in normal hatta olağanlaşmasına... ''İki gönül bir olursa samanlık seyrân olur''dan, aşkınızı göstermenin yolu olarak şu kadarcık bir taşı benden mi esirgiyorsun'a kadar gelinen, getirilen bir bilinç...

Bir kavramın yıkılması veya içinin boşaltılması yahut da bizde çokca gördüğümüz gibi için yanlış doldurulması, hatta bilinçli şekilde saptırılması toplumda kelebek etkisiyle öyle sonuçlar doğurur ki...

Şimdi, tekrar ''1 gönülde 2 aşk olur mu'' ya dönelim. Yani aynı anda hem fındık, hem fıstık hem çukulata istemek gibi... Ne nereye gidiyor, gidebiliyor sezebiliyor musunuz...

Aynı basit soruyu tekrar soralım; birbirinden çok ayrı görüntüde kılık kıyafet ve tavırda iki kadını-erkeği sevebilmek mümkün mü? Aldatmadan bahsetmiyoruz, ama bakın aldatmaya kapıyı açtık bile.

Mesela... Hem Galatasaraylı hem Fenerbahçeli olabilir misiniz?

OOO cevap net değil mi ama garabetler de var(dı), basketbolda bunu tutuyorum da futbolda berikini tutuyorumcular var(dır)...

Mesela... Hem Uğur Mumcu'yu sevip hem Çetin Altan'ı sevebilir misiniz?

İşte, size kafanızda kaos yaratacak bir soru.

Bence cevabı hayır. ''Demokrat''lar yani sözde Demokratlar karşı çıkacaktır. Şöyle cevap vereceklerdir: ''Hayatta herşey siyah-beyaz değildir griler de vardır''... ''Her türlü fikre açık olmak, her türlü fikri vıdı vıdı vıdı vıdı''

Güzel laf(lar) değil mi, yaşasın griler diye bağırmak geliyor insanın içinden...

Peki, başka bir soru, biraz daha kaos...

Bu rahmetli Uğur Mumcu'yu hatırlıyorsunuz değil mi? Hayatını Altangiller'e karşı geçirmişti. Peki, yaşasın griciler ya da yaşasın griler dedirtilenler...

Siz nasıl oluyor da hem Mumcu'yu hem de Altangillerin ağa babasını sevebiliyorsunuz?

İşte, toplumsal demagogların yarattığı halüsinasyonun oluşturduğu toplumsal Anorexia, Bulimia böyle bir şey.

Biraz kaos yaratabildim mi bilmiyorum... Türkiye'nin bugünkü en büyük sorunlarından biri nedir biliyor musunuz?

Her yıl bir kenarda Uğur Mumcu anılırken, diğer tarafta her gün Çetin Altan'ın bir duayen diye taçlandırılması; Mumcu'ya Aydın denilirken aynı sıfatın Altangiller ve benzerleri için de kullanılabilmesidir.

Eğer, Türkan Saylan için vah vah yayınları yapılırken... Bir dakika sonra fikri alınmak için... Ağzından salyalar saçarak sakalına tüküre tüküre kendinden zevkten geçmiş halde konuşan ve bunu demokrat kisvesinde yapan Altangillerden Mehmet aynı ekrana çıkartılıyorsa Türkiye'nin sorunu budur.

Demokrasi var memlekette, fikir özgürlüğü...

Bize öğretilen bir demokrasi tanımı vardı, bilmem hatırlar mısınız. Demokrasilerde birinin kişisel özgürlükleri, diğerinin özgürlük alanın başladı yerde biter. Kişisel özgürlüklerin de sınırı vardır.

Demokrasi, fikir özgürlüğü kavramlarının önce içini boşaltıp sonra kendi istedikleri gibi doldurup sonra da bunu empoze eden Toplumsal Degogların şahı bu Altangillerdir.

Ve unutmayın onlar başkalarının özgürlük alanlarını yıkıyorlar, yokediyor, işgal ediyorlar. İfade özgürlüğü Türkan Saylan hakkında ''Darbeciler elbette yargılanmalıdır'' diyebilmek değildir.

Bu Liberal Faşistliktir... Liboşluktan buraya geldiler...

Peki, onların söz hakkı yok mu? Gitsin kendi gazetesinde yazdığı gibi, kendi yandaş televizyonunda çıksın sen çıkartma! Çünkü bir gün gelecek onlar seni ekrana çıkartmayacak! Bir gün gelecek onlar sana yazdırmayacak!