15 Kasım saldırıları - Tunç Özgörener

Tunç Özgörener'in köşesi Tunç Özgörener'in yazısı Tunç Özgörener'in yorumu

O geceyi ve devamındaki sabahı yaşadıklarımı asla ve asla unutmuyorum; unutamıyorum... Bana herşeyin ne kadar da pamuk ipliğine bağlı, ne kadar da basit ve bir o kadar ''Takdir-i ilâhi'' olduğunu, eğer abur cubur mevzuularla sulandırılmazsa 6. His'in nasıl da varolduğunu hatırlatıyor aynı zamanda o birkaç saat ve sonrası... Bir yandan acıyı tekrar yaşarken, diğer yandan şükrediyorum...

O dönemde şehrin uzak bir yerinden tekrar, ''kendi semtim''e Osmanbey'e dönmüş idim. Yıllardır ilkokulumdan kalma evde oturan Babamla saygıdeğer Çelik Bey ile uzak evlerde ikamet ettiğimizde gelenekselleşen NBA gecelerimizi de yakınlaşınca biraz aksatmıştık. Tam hatırlamıyorum hangi maçtı ama NBA'de bizimkilerin karşılaşması vardı. Sabaha karşı... Ben de, akşamdan gel de hem yer rakı içer, sonra da maçı seyreder âlem yaparız dedim... Çelik Bey de geldiler ama ben de bir garip sinir ve sıkıntı hâli hasıl oldu.

Ortada görünür bir sebebi yok ama barut fıçısı gibiyim...

Yemekleri hazırlamışım, sofra 4 başı mağmur, rakı güzel ama...

Genelde bu gecelerde pek uyunmaz yani masa uzar, üzerine kahve, sohbet, belki benim çok rahat koltuklarımda hafif bir şekerleme ile maça geçilir, sabahında da devre arasında hazırlanan kahvaltısı vardır, yani yeme-içme ve eğlencedir maksat.

Ben, geceyi berbat ettim, tartıştık, o kızdı gitmek istedi, ben bırakmadım, sonra keyif kaçınca yattık saati kurduk, ben uyuyamadım, içim sıkılıyor, daralıyorum, nefesi bile zor alıyorum.

Neden sonra uyuya kalmışım, daha doğrusu bayılmak gibi. Maça kalkamadım saatinde, geldi uayndırmak için öptü, ter içindeki saçımı okşadı, baba şefkati gösterdi, anca maçın devresine kalkabildim, aksiliğim geçmiş ama sıkıntım bakî, cidden tarifi zor bir hissiyat.

Kahve içip ayılana dek maçın sonu da geldi, Çelik Bey de ben gideyim dedi mahsun mahsun, yok dedim bırakmam, kahvaltı edeceğiz. Çünkü bu gecelerin kahvaltısı da özeldir, alışveriş yapılır, daha bol çeşitlidir, hatta maç tam da sabaha karşı ise maçla birlikte yapılır.

Yok gideyim, bırakmam, gideyim, bırakmam, kavga ediyoruz resmen.

En sonunda bari sen kahvaltıyı hazırla ekmek alıp geleyim dedi, ben yok sen bırak sen ekmeği alırım dedim. Tuhaf bir karanlık vardı sokakta, boğucu bir atmosfer yahut bana öyle geliyordu.

Masayı kurduk, pek de konuşmadan zoraki kahvaltıyı ettik ama benim gözüm hep dışarıda, evim anacadde üzerinde... Çay koymaya kalktığımda arada bir ucu Taksim'i diğer ucu neredeyse Bulgarevi'ne kadar gören pencereden bakıyorum sürekli, hani birşey bekler gibi, gökyüzünü, caddeyi tarıyorum...

Kahvaltı bitti, Çelik Bey de gideyim dedi, yok bekle ama bu sırada yine pencere önündeyim, neye bakıyorsun dedi, bilmem, birşey olacak...

Dedim... Dedim ve cam çerçeve, ev sallandı, müthiş bir gürültüyle ve kapkara bir duman yükseldi...

Duman yükselen yere baktım ve ''Bizim sokak, Bizim Sinagog'u havaya uçurdular'' diye çığlık attım.

Korkunç bir patlamaydı, bir süre donduk, zamân durdu.

Babam, değildir dedi ama bembeyazdı... ''Bizim Sinegog'', ilkokul günlerinden beri yaşadığım arada taşınıp tekrar ayrıldığım evimizin sokağındaki Sinegog Beth İsrael... Her Cumartesi, Musevi gençlerin, akranlarımın toplandığı partiler verdiği Sinegog, tıpkı bir zamanlar açık olan ama öğrencisi kalmayınca kapanıp artık işhanına dönen Özel Rum İlkokulu gibi... Bizim sokağın bir parçasıydı, uzun yıllar önce bir arkadaşımın vasıtasıyla içine de girmiştim.

İlk şoku atlatınca boşalan sinirlerimle birlikte ilk tepkim, gördün mü bıraksam çıksan şimdi ölmüş olacaktın diye bağırmak oldu...

Oradan, tam önünden geçecekti ve kahvaltıdan sonra tutmasam, muhtemelen tam bomba patladığında sokakta, orada olacaktı.

Telaşla çıktık, sokağa doğru gittik, barikati aşıp sokağa girdiğimizde tablo korkunçtu... Her yan kan ve barut kokuyordu, kıpkızıl ve kapkaraydı... Babamın oturduğu ev neredeyse öbür uca yakın olsa da cam çerçeve inmişti, kırılan dökülen eşyalar vardı. Salondaki ağır avize bile yerleyeknesak. Gece televizyonu genelde camın onündeki koltukta seyreder, gece bana gelmemiş olsa ya da ilk huysuzluğumda gitse patlama anında sokakta değil orada olsa bile kesin cam üzerine inmişti. Sokağa birbiri ardına ceset torbaları geldikçe manzara daha da ağırlaştı.

Bir yandan acıyı hissediyor, bir yandan şükrediyorduk.

Sonra daha da enteresan bir şey oldu. Onu hatırlayınca 6 His'e daha da inandık... Babamın 2. has evlâdı Ata Ağabey, Mehmet Çetin Ataünal da geldi etrafı topluyoruz bir yandan, bir yandan da annem Füsun Hanımefendi ile konuşuyoruz. O anda aklımıza geldi. Ben, Şişli meydanındaki evden uzak semte gittikten sonra bu kadar uzak olmuyor diye dönüş kararı alınca ev bakmaya başlamıştık. Yakın olsun derken tam Sinagog'un yanındaki apartmanın en üst katı boştu, kiralık, hah dedik tam da ikinizin arasında süper yer...

Eve bakmaya gittik topluca. Arkası, bizim sokağın sol yakasında kalan evlerin baktığı büyük bahçe grubuna açılıyor, balkonu var, masrafsız, güzel yer ama bir rahatsızlığımız var annemle ikimizin, babam hemen tutalım diyor, annem mutfağı karanlık, penceresi küçük dedi, ben koridor çok uzun karanlık dedim, ev loş karanlık giderek de ikimizin gözüne kasvetli görünmeye başladı, yoksa geniş, kira makûl...

Bize tabut gibi geldi, kabir azâbı gibi derler ya...

Tutmamak için görünür bir sebeb yok ama görünmeyen bir güç annemle beni evden kovuyor. Yok dedik olmaz, içimiz daraldı, çıkalım hemen buradan ve merdivenleri birer ikişer inerek çıktık, bu arada Çelik Bey, söyleniyor, neden tutmadık diye...

Sokakta, tam da bombanın patladığı yerde o ev ölüm kokuyor; sanki buraya girersem cenazem çıkacak dedim...

Bunlar, bombadan 6 ay kadar önce oldu. Tartıştık, konu kapandı, sonra ben caddedeki evi çok da umulmadık bir biçimde bulup tuttum ama babamla sokaktan geçerken ''Bak burayı tutmadın'' dediğini benim de sanki perili köşkmüş gibi aynı kasveti o eve bakarak hissettiğimi hatırlıyorum...

Eğer, o evi tutsaydım, belki de cenazem, cenazemiz çıkacaktı.

Her 15 Kasım sabahı yine yakındaki evimin penceresinden oraya doğru bakar ve o patlamada hayatını kaybedenlerin ruhlarına dua eder, sonra da şükrederim Allah'a...